instruktorzy- wiersze

   Hej, ludzie. Wybaczcie taki spadek jakości mojego słownictwa, ale jestem niewymownie przybita faktem, iż już dzisiaj, już o osiemnastej, będę musiała opuścić naszą drogą Grupę z powodu, że gdyż ponieważ Tytus jest umierający na ból gardła i jego mama zabiera go z powrotem do Krakowa, a co za tym idzie, zabiera też mnie. Dobre przynajmniej to, że będę mogła wrócić tu na jeden dzień, a mianowicie sobotę.
   Na osłodę zapodam Wam kilka przeprzeprzeuroczych wierszyków, które razem z Grupą ułożyliśmy na temat naszych Instruktorów. Nie martwcie się, nie są obraźliwe... nie bardzo. No dobra, oto one:

Pani Weronika

Radośnie pomyka

Jak promyk słońca

Piękna i pachnąca

Łukasz tak jak zawsze

Niepoważny, nie na serio

Śmieszy ciągle dzieci nasze

I żongluje z wielką werwą

Pani Dagmara

Nie łapie komara

Ja ją denerwuję

A pan Piotr ratuje

Pan Piotr bardzo kocha

Panią Dagmarę

Nie dość że żonglują

To tworzą piękną parę

Co pan Wróbel może

Kryć pod soją czapką?

Może się pochwalić

Czy ma głowę gładką?

Świetnie wprost żongluje

Wszystkich motywuje

Dla nas miły nawet

Gdy się zdenerwuje

Nasza pani Jaga

Zawsze nam pomaga

Rysuje, maluje

I świat koloruje

Pan Tadeusz to nasz stróż

Ma porządek być i już

Pantomimą się zajmuje

I nas ona fascynuje

I coś na koniec:

Lanckorona ukochana

Żonglujemy już od rana

Lato w teatrze nas wszystkich cieszy

Zwołajmy do nas ludzi jak leci

Tak więc adios, moi mili. Żegnam się z wami ze łzami w oczach,

/Martynika